Author: Mahamegha

ඛුජ්ජුත්තරාවගේ මේ වදන් ඍජුයි. තම වැරදි පැවසීමට පැකිලීමක් නැහැ. මේ අසිරිය වුණේ කොහොමදැයි සිතා ගත නො හැකි වූ සාමාවතී බිසව ඇයගෙන් “ඈ! කෙල්ලේ කියාපන්… උඹේ මේ එකපාර වෙනසට හේතුව මොකක්ද…?” කියා විමසා සිටියා. ඛුජ්ජුත්තරා සියල්ල පවසා සිටියා.

“මහා ඉර්ධිමත් වූ, මහානුභාව සම්පන්න වූ, උදාර වූ මේ ශ්‍රමණයාණන් වහන්සේට පහර නොදෙන්න යැයි යහළු යක්ෂයා තුන්පාරක් ම වළකද්දීත් අර යක්ෂයා එයට කන් දුන්නේ නැහැ. ඒ යක්ෂයා සාරිපුත්ත මහරහතන් වහන්සේගේ හිසට බලවත් පහරක් එල්ල කළා.”

“උතුරා ගොස් බිමටත් වැගිරෙන සේ පාත්‍රය පුරා මී පැණි පූජා කළේ ය. බිම වැගිරී මී පැණි දෙස බැලූ හෙතෙම උතුරා යන ප්‍රීතියෙන් යුතුව මෙසේ පැතුවේ ය.
ස්වාමීන් වහන්ස, මෙපින් බෙලෙන් මා හට මේ එකසිය එකක් රාජධානි ඇති ජම්බුද්වීපය එක් රාජ්‍යයක් බවට පත්වේවා! මාගේ ආඥා චක්‍රය ගුවන් තලයෙහි ද යොදුනක් දුර පැතිරේවා..!”

ජීවිත ආශාව අත්හැර, බොහෝ දුරුකතර ගෙවාගෙන, ‘මගේ මුනිරජු කෝ–’ කිය කියා— බුදුගුණ රැව් දෙවා, සරණ සිහිකර කරා, කෙතෙක් නම් පිනැතියන් යුග යුග පාසා ඔබගේ විමන ඔබගේ උපකාරයෙන් ම තරණය කොට, පරම සුපූජිත සිරිපා කමල් අබියස වැටි වැටී වඳින්නට ඇත්ද….