Author: Mahamegha

“බෝ මළුවෙ වැල්ල මත උන්වහන්සේ වැඩම කළ පා සටහන් ඇඳිලා. මං මළුවට ඇවිදන් ආව පා සටහන් ඊට විරුද්ධ පැත්තට ඇඳිලා. ඔව්… අපි ආව පාර එක පාරක්.. උන්වහන්සේලා වඩින පාර තව මගක්… සාදු සාදු සාදු..!!! ගුණ දහම්වලට ආකරයක් වූ, මෙත් කරුණා සාගරයක් වූ සම්බුදු ශ්‍රාවකයන් වහන්සේලා ඒ සොඳුරු මග සුව සේ වඩිත්වා..!”

” ‘මම ම යි කළ යුත්තේ, මට ම යි කිව යුත්තේ, මට ම යි මුල් තැන දිය යුත්තේ, මම ම යි ප්‍රශංසා ලැබිය යුත්තේ, සියලු දෙනාම, සියලු දෙය ම මගෙන් අසා ම යි කළ යුත්තේ.’ කියලා ඔබට හිතෙනවා නම් ඔබ නිය මතින් වැටිලා. බොහෝ කල් උපක්ලේෂ හඳුනා නොගත්තොත්, ආදීනව නොදැක්කොත්, බැහැර නොකළොත් නිය සිළ මත සිටීම අසීරුයි.”

කරුණාවට නිධානයක් බඳු, අනුන්ගේ දුකෙහිදී පිහිට වන, තුන්ලොවෙහි වටිනා මාණික්‍යයක් බඳු වූ, ධර්මය නමැති ආභරණයෙන් අලංකෘත වූ,

“දරුවනී, නුවරක් අවශ්‍ය නම් මාගේ මේ පන්සල් භූමිය ගනුව. මේ බිමෙහි චණ්ඩාලයෙක් හෝ වසයි නම් චක්‍රවර්ති රජවරුන් පරදවන ආශාවක් ඔහුට ඇත. මතු දිනෙක මේ භූමියෙහි උපදින එක් පුරුෂයෙක් මුළු ලෝකවාසීන්ගේ ම සත්කාර ගරු බුහුමනට පත් වෙයි.”

ස්වාමීනී… සසරට ම සැකසිලා, නොමඟ යන මේ ජීවිතය, අකුසල් සිතුවිලිවලින් වැසුණහම සිත ගිනි ගන්නවා වගෙයි දැනෙන්නේ. ඒ අසහනය… පීඩාව… අප්‍රමාණයි. වචනයෙන් කියා ගත නො හැකි තරමේ මහා අපහසුවක් ම යි දැනෙන්නේ. තමන් කවුද.. තමන් දැන් ඉන්නේ කොහෙද… තමන් මේ කරන දෙය, කියන දෙය, සිතන දෙය හරි ද…. වැරදි ද… සියල්ල ම අමතක වෙනවා. අන්ධයෙක් වගේ.